Vanaf eind oktober 1914 lag Zarren op nauwelijks zeven kilometer van het IJzerfront. Bij de burgers, op de hoeves en in barakken zaten Duitse soldaten ingekwartierd. Elke dag zette Felicien Vanhove zijn belevenissen en ervaringen op papier. Zo scheef hij over de Duitsers: die zijn hennen stelen, aan wie hij pudding verkocht, of van wie hij kerstgeschenken kreeg. Hij schreef over Russische krijgsgevangenen die op het pionierspark werkten: "ze drijven ze juist gelijk de beesten". Hij hoorde vertellen over de armoede in Duitsland en zag hoe twee soldaten als straf aan een boom vasgebonden werden. Geregeld bekloeg Felicien zich ook over de opeisingen van melk, vlees, graan en hoe moeilijk het werd om te overleven.

Felicien hield zijn dagboek bij totdat hij in juli 1917 samen met zijn gezin en dorpsgenoten uit Zarren werd weggedreven.





Een unieke foto van een hoevebrand op Zarren-Linde, met de silhouetten van Duitse soldaten. De brand werd waarschijnlijk veroorzaakt door de onvoorzichtigheid van één van hen.